Podczas projektowania, doboru, produkcji i sprzedaży drutu i kabli często spotykano wiele parametrów temperaturowych, takich jak 90 stopni, 105 stopni, 125 stopni, 150 stopni i tak dalej. Te parametry w powszechnej nazwie w branży nazywane są parametrami poziomu odporności na temperaturę, czy te parametry mają pochodzić? Dlaczego temperatura starzenia jest różna dla tego samego materiału o klasie odporności na temperaturę 90 stopni? Jaki jest związek między temperaturą starzenia a poziomem odporności na temperaturę? Jaka jest definicja maksymalnej dopuszczalnej długotrwałej temperatury pracy przewodu izolacji? Jaki jest wskaźnik temperatury? Jaka jest temperatura znamionowa materiału? Czy związki sieciujące silany mogą wytrzymać temperaturę 125 stopni?
Aby odpowiedzieć na powyższe pytania, należy przede wszystkim zrozumieć system standardowy, ponieważ różne systemy standardowe mają różne definicje poziomu odporności na temperaturę. Nasz wspólny system norm obejmuje głównie normy krajowe (i normy branżowe), normy UL, normy EN/IEC i tak dalej.
W przygotowaniu norm krajowych i norm branżowych sporo treści ma charakter odniesień i odniesień do norm międzynarodowych, dlatego przyjrzyjmy się normom UL czy normom EN/IEC dotyczącym zapisów poziomu odporności temperaturowej.
Po pierwsze, standard UL
Standard UL, powszechny poziom odporności na temperaturę wynosi 60 stopni, 70 stopni, 80 stopni, 90 stopni, 105 stopni, 125 stopni i 150 stopni. Jak powstają te oceny odporności na temperaturę? Czy jest to długoterminowa temperatura pracy przewodnika? W rzeczywistości te tak zwane temperatury znamionowe nazywane są w normie UL temperaturą znamionową. Nie jest to długoterminowa temperatura pracy przewodnika.
Znamionowa temperatura robocza
Temperatura znamionowa w normie UL zgodnie z potwierdzeniem wzoru 1.1 do ustalenia (patrz UL 2556-2007 w rozdziale 4.3 sekcja długoterminowe starzenie się materiałów). Specyficzny proces polega na założeniu, że materiał ma określoną temperaturę, np. 105 stopni, a następnie obliczoną zgodnie ze wzorem 1.1 temperaturę testową w piecu wynoszącą odpowiednio 112 stopni, w takiej temperaturze testowej będzie umieszczony w próbce przez 90 dni, 120 dni i 150 dni, aby uzyskać współczynnik zmian wydłużenia próbki i liczbę dni starzenia, a następnie metodą najmniejszych kwadratów wywnioskować liczbę dni starzenia i wydłużenie przy zerwaniu liniowej zależności pomiędzy zależność liniową, a następnie w oparciu o zależność liniową wydedukowaną w piecu, wydłużenie w czasie starzenia, a następnie wydłużenie w czasie starzenia. Następnie wyprowadzono liniową zależność pomiędzy liczbą dni starzenia a wydłużeniem przy zerwaniu metodą najmniejszych kwadratów, a następnie na podstawie tej liniowej zależności wyprowadzono wydłużenie przy zerwaniu próbek, gdy próbki dojrzewały przez 300 dni w tej temperaturze pieca (112 stopni).
Jeżeli zmiana wydłużenia przy zerwaniu jest mniejsza niż 50%, uważa się, że materiał jest w stanie osiągnąć założoną temperaturę znamionową. Jeżeli zmiana wydłużenia przy zerwaniu jest większa niż 50%, uznaje się, że materiał został poddany ocenie w temperaturze, która nie osiąga zakładanej temperatury znamionowej i aby kontynuować powyższe badanie, należy przyjąć nową temperaturę znamionową.
W systemie standardowym UL można zauważyć, że zastosowanie metody odwrotnej można rozważyć w następujący sposób: materiał w określonej temperaturze stopień starzenia 300 dni, szybkość zmiany wydłużenia nie przekracza 50%, a następnie temperatura A minus 5,463, a następnie podzielona przez 1,02, aby uzyskać temperaturę stopnia B, można uznać, że materiał może osiągnąć temperaturę stopnia B temperatury znamionowej.
Ta temperatura znamionowa nie jest w żadnym wypadku maksymalną długoterminową temperaturą pracy przewodu, na którą pozwala warstwa izolacyjna. Ponieważ długoterminowa maksymalna temperatura robocza w „długim okresie” powinna w rzeczywistości odpowiadać żywotności kabla w tej temperaturze roboczej, przynajmniej w celu obliczenia jednostki lat, takiej jak w przypadku kabla fotowoltaicznego norma EN50618, żywotność kabla wynosi zaprojektowane na 25 lat, standardy UL w temperaturze znamionowej będą na ogół wyższe niż przewodnik o długoterminowej maksymalnej temperaturze roboczej.
Krótkotrwała temperatura starzenia
Krótkoterminowa temperatura starzenia materiału, czyli zwykle najczęściej stosowana w standardowych 7 dniach, 10 dniach itp., Na przykład materiał 105 stopni, warunki starzenia dla 136 stopni × 7 dni. Jaki jest zatem związek pomiędzy tą temperaturą a temperaturą znamionową? W normie UL krótkoterminową temperaturę starzenia uzyskuje się na podstawie długotrwałego doświadczenia w stosowaniu materiału, ale podsumowano także niektóre metody w celu potwierdzenia. Tak jak w rozdziale 4.3.5.6 normy UL2556-2007 i dodatku D, w ten sposób określa się krótkotrwałą temperaturę starzenia materiału. Najpierw wybierz temperaturę znamionową, temperaturę starzenia i czas starzenia zgodnie z tabelą 1-1.
Jeżeli zmiana wydłużenia po starzeniu materiału badanego w powyższych warunkach jest większa niż 50%, materiał uważa się za dopuszczalny do określenia temperatury starzenia według tych warunków, a jeśli zmiana wydłużenia jest większa niż 50%, materiał temperaturę znamionową i krótkotrwałą temperaturę starzenia należy obniżyć o jeden stopień.
Po drugie, normy EN/IEC
W normach EN/IEC rzadko jak w normie UL wyświetlana jest temperatura znamionowa (temperatura znamionowa), a nie długoterminowa temperatura pracy przewodu (temperatura pracy) lub wskaźnik temperaturowy. Jaka jest więc różnica między tymi dwiema temperaturami?
W rzeczywistości w systemie normy EN/IEC ocena znamionowej temperatury kabla odbywa się głównie zgodnie z normą EN 60216 lub IEC 60216. Norma ta ocenia głównie trwałość termiczną materiałów izolacyjnych. Metoda oceny polega na przeprowadzeniu testu starzenia materiału w różnych temperaturach i przyjęciu szybkości zmiany wydłużenia przy zerwaniu wynoszącej 50% jako punktu końcowego starzenia i wyznaczeniu liczby dni starzenia materiału w różnych temperaturach. Następnie poprzez regresję liniową dni starzenia i temperatury starzenia w celu wykonania przetwarzania korelacji liniowej, w wyniku czego powstaje liniowa krzywa zależności. Następnie określa się maksymalną temperaturę roboczą na podstawie żywotności kabla lub na podstawie długoterminowej temperatury pracy, aby określić żywotność kabla.
Natomiast wskaźnik temperaturowy to temperatura odpowiadająca 50% zmianie wydłużenia przy zerwaniu materiału izolacyjnego po starzeniu cieplnym przez 20000H. Biorąc za przykład normę dotyczącą kabli fotowoltaicznych EN 50618:2014, projektowana żywotność kabla wynosi 25 lat, długoterminowa temperatura pracy wynosi 90 stopni, a wskaźnik temperatury wynosi 120 stopni. Z powyższej zależności liniowej wynika także krótkotrwała temperatura starzenia materiału izolacyjnego.
Dlatego temperatura starzenia materiałów izolacyjnych według EN 50618:2014 wynosi 150 stopni. Ta temperatura starzenia jest bardzo zbliżona do temperatury starzenia wynoszącej 158 stopni dla materiałów o temperaturze znamionowej 125 stopni w standardowej serii UL.
Z powyższej analizy nietrudno zauważyć, że ta sama długoterminowa temperatura pracy przewodu może nie mieć tej samej wymaganej temperatury starzenia ze względu na różną trwałość projektową kabla. Przy tej samej długoterminowej temperaturze roboczej, im krótsza żywotność kabla, tym krótsza może być wymagana krótkotrwała temperatura starzenia materiału izolacyjnego, tym niższa.
Na przykład w IEC 60502-1:2004 maksymalna długoterminowa temperatura pracy izolacji XLPE wynosi 90 stopni, podczas gdy temperatura starzenia tego materiału wynosi 135 stopni. Temperatura 135 stopni jest zbliżona do standardowej temperatury starzenia UL wynoszącej 136 stopni, która jest oceniana na 105 stopni, ale jest znacznie niższa niż temperatura starzenia określona w normie EN 50618:2014, która również wymaga długoterminowej maksymalnej temperatury roboczej wynoszącej 90 stopni . Chociaż w 60502-1:2004 nie znaleziono projektowanej trwałości kabla, ale projektowana żywotność obu kabli jest z pewnością inna.
Po trzecie, standardy krajowe i standardy branżowe
Chińskie standardy krajowe i standardy branżowe w procesie przygotowania, wiele treści zawiera odniesienia i odniesienia do normy UL lub norm EN/IEC. Ponieważ jednak jest to odniesienie wielostronne, niektóre wyrażenia są moim zdaniem niedokładne. Na przykład w GB/T 32129-2015, JB/T 10436-2004, JB/T 10491.1-2004, zarówno w materiałach, jak i drutach, poziom odporności na temperaturę wynosi 90 stopni, 105 stopni, 125 stopień i 150 stopni, co jest oczywiście zapożyczone ze standardowego systemu UL. Jednakże wyrażeniem odporności cieplnej jest maksymalna dopuszczalna długoterminowa temperatura pracy przewodu. To wyrażenie odporności na ciepło i oczywiste odniesienie do standardowego systemu IEC.
W systemie zgodnym z normą IEC maksymalną długoterminową temperaturę pracy przewodu należy powiązać z projektowaną żywotnością kabla, ale w tych normach krajowych i normach liniowych nie ma podanej w tym stwierdzeniu trwałości kabla. Zatem stwierdzenie „maksymalna dopuszczalna temperatura pracy odpowiedniego przewodu kablowego w długim okresie czasu wynosi 90 stopni, 105 stopni, 125 stopni i 150 stopni” pozostaje dyskusyjne.
Zatem usieciowany silanem XLPE może osiągnąć temperaturę 125 stopni? Bardziej rygorystyczną odpowiedzią powinno być stwierdzenie, że usieciowany silanem XLPE może osiągnąć normę UL określoną w temperaturze znamionowej 125 stopni, ponieważ w UL1581, rozdziale 40 dotyczącym materiałów izolacyjnych i osłonowych w Postanowieniach ogólnych, wyraźnie zaproponowano, aby nie wprowadzać przepisów dotyczących skład chemiczny materiału. I niezależnie od tego, czy długoterminowa maksymalna temperatura pracy przewodu XLPE może osiągnąć 125 stopni, co jest związane z projektowaną żywotnością kabla i wykorzystaniem okazji, obecnie nie można znaleźć żadnych odpowiednich informacji pozwalających systematycznie oceniać żywotność tego materiału. Na podstawie krótkotrwałego starzenia można spekulować, że jeśli projektowany okres użytkowania kabla wynosi 25 lat, jego dopuszczalna długoterminowa maksymalna temperatura przewodnika może z pewnością być większa niż 90 stopni.
W normach IEC konwencjonalne kable elektroenergetyczne, przewody budowlane, a nawet kable solarne nie są projektowane na maksymalną długoterminową temperaturę pracy przewodnika większą niż 90 stopni C, ale nie oznacza to, że materiały użyte w takich kablach nie mogą być stosowany w maksymalnej długotrwałej temperaturze pracy przekraczającej 90 stopni C. Maksymalna długoterminowa temperatura pracy przewodu może być większa niż 90 stopni C, ale może być większa niż 90 stopni C. Nie można też powiedzieć, że materiał sieciujący przez napromieniowanie może osiągnąć poziom odporności na temperaturę 125 stopni, a materiał sieciujący silan nie może osiągnąć poziomu odporności na temperaturę 125 stopni, takie wyrażenie nie jest uzasadnione.
Krótko mówiąc, materiał może osiągnąć określony poziom temperatury, nie można po prostu odpowiedzieć „tak” lub „nie”, ale biorąc pod uwagę metodę oceny temperatury materiału lub projektowaną trwałość kabla, nie można go mieszać z kilkoma standardowymi systemami stosowanymi bezkrytycznie.
Niezależnie od tego, czy potrzebujeszmiedziane rury, pręty miedziane ,płyty miedziane, mamy produkty i wiedzę, które zaspokoją Twoje potrzeby.
